Het gezicht achter zwangerschapsdepressie

Dit stuk gaat over zwangerschapsdepressie. Ik begrijp als je dit artikel niet wilt lezen als dit een ver van je bed show is.  No hard feelings.

Vorige week plaatste ik 3 gezinsfoto’s die genomen waren op een persevenement. Ik kreeg er reacties op van: je ziet er stralend uit, wow zo’n mooie foto en je kapsel is zo mooi! Nu normaal zou ik zitten blinken van trots maar ik ben beginnen huilen. Huilen dat ik er blijkbaar in slaag om gewoon op een foto te staan terwijl ik die dag zelf een complete meltdown had gekregen. Huilend dat ik niet voor elkaar kreeg om uit die vervloekte zwangerschapdepressie te geraken. Na die bewuste meltdown heb ik een afspraak gemaakt bij de dokter. Vandaag wil ik het gezicht achter zwangerschapdepressie tonen en vooral dat ik niet alleen ben!

sketchbook

Spiegel spiegel aan de wand, wie zit er achter dat tranendal?

De eerste keer dat ik kenbaar maakte dat ik er mee sukkelde was in een besloten mamagroepje. Wat bleek? Al snel kwamen de eerste reacties dat er nog mama’s waren die niet optelde hoeveel weken zwanger ze waren maar eerder aftelde hoelang die vervloekte zwangerschap ging duren. Wel lachten naar de buitenwereld want tja je bent zwanger. Je wilt niet wensouders die niet of moeilijk zwanger kunnen geraken tegen de borst stoten. Of DE dooddoener: jij koos toch zelf om zwanger te worden? Wees dan blij!

Om te beginnen: we doen dit niet expres hoor! Depressief zijn… Alsof iemand ongeacht wat soort depressie het expres doet. Bij een zwangerschapsdepressie komen er hormonen vrij waar je nu echt niets aan kunt doen. Zaadje ontmoet eitje en BOEM hormonen en het begint. Als je “geluk” hebt is het alleen die eerste 3 maanden maar sommige stopt het pas als je bevallen bent en soms blijft het aanwezig lang na de bevalling.

sketchbook

Een ultieme tip?

Ik weet persoonlijk niet dat er een ultieme tip is die voor iedereen pasklaar is. Maar ik denk dat de eerste stap is: PRATEN. Er zijn dagen dat ik het alleen deel met close friends die er ook hebben mee gesukkeld hebben. Op sommige dagen deel ik het alleen in de mamagroepen en op andere dagen denk ik: f*ck de wereld ik smijt het gewoon openbaar. Misschien dat er dan 1 mama denkt: misschien moet ik er ook open over zijn en reikt er iemand ook mij een hand. Want dat is wat we nodig hebben. Een hand die uitreikt en zegt: Ik ben er voor je ZONDER judging. Gewoon een schouder om uit te huilen.

Ik ben zelf onlangs naar de dokter gegaan omdat ik even geen uitweg zag. Ik stond op het punt mezelf eens pijn te doen van frustraties omdat er een heleboel gebeurtenissen samenliepen en ik er niet mee kon omgaan. (Hormonen weet je, de bitches) Doodsbang dat ik was bij de dokter. Bang dat ze ging zeggen: wat ben jij een slechte mama. Gelukkig heb ik een enorme lieve dokter die het juist moedig vond dat ik kwam aankloppen. Na een goed gesprek, een homeopatisch middeltje en een wijze raad stond ik terug buiten.

sketchbook

Hoe gaat het nu?

Op en neer. Ik heb goede dagen en slechte dagen. De slechte dagen beginnen wel steeds minder te worden maar ik kan nog altijd van een klein detail enorm verdrietig worden en mezelf terug opsluiten. Gelukkig heb ik dinopapa die me er probeert door te sleuren en probeert leuke momenten te creëren. Dinopeuter, die na een huilbui mij knuffels komt geven doet ook deugd. Dus ik geraak er wel, mini stapje per mini stapje. Nu ga ik van de computer af en die 2 hartendieven een dikke knuffel geven.

Kus Kus van deze dinosaurus!

Email this to someonePin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Facebook

2 gedachten over “Het gezicht achter zwangerschapsdepressie”

  1. Wat bewonder ik mijn dochter! Niet alleen omdat ze voor de tweede keer een minder leuke zwangerschap moet doorstaan maar al niet in het minste omdat ze er durft voor uitkomen dat niet alle zwangerschappen “wouw” zijn. Omdat ik twee prachtige zwangerschappen heb gehad, was het voor mij soms slikken en moeilijk te begrijpen dat het voor haar zo’n ‘mindere’ tijd is. Wat had ik graag gehad dat ook zij zo’n fijne tijd zou kunnen beleven tijdens haar zwangerschappen. Ik ben al lang afgestapt van ‘de zwangerschap is toch de leukste tijd…’ nee niet voor iedereen. En de leukste tijd die moet nog komen, wanneer de baby gezond en wel op de wereld komt. En als ik dan zie hoe dinomama en dinopapa die moeilijke tijd inlopen dan weet ik : “het komt goed” . Moed houden Cindy en Cedric, jullie zijn al over de helft!!

  2. Je bent heel moedig om jouw verhaal te delen. Zo help je ook andere dames inderdaad. Ik hoop voor jou dat het middeltje blijft helpen en weet dat je ook een luisterend oor aan mij hebt 😉

Geef een reactie