Ik voel mij een slechte moeder!

slapend kind

Ik weet zelfs niet of ik dit ooit ga plaatsen maar toch voel ik mij zo. Een slechte moeder met een onhandelbaar kind. Straffen en belonen of natuurlijk opvoeden, ik weet het even allemaal niet meer. Het zijn zo van die dagen dat ik blij ben dat ik geen behang papier heb anders had mijn kleuter er al achter gehangen.

Prikkels

Zelf heb ik ADD of hoe mijn man het liefkozend noemt: Alle Dagen Druk. In mijn hoofd een constante toestroom van prikkels die ik wel of niet kan plaatsen. Soms loopt mijn hoofd over, dat elke prikkel te véél is. Maar ik weet hoe ik mij kan ont prikkelen of het lukt, is iets anders. Maar jij bent een kind met hoog sensitieve kenmerken. Die drukte in jouw hoofd, ik herken het bij jou. Wanneer je op de trampoline staat te springen alsof je leven er van af hangt dan weet ik al hoe laat het is. Dan moet ik je prikkels helpen ontladen. Wat betekent dat die prikkels er bij mij bijkomen en dan is mijn hoofd zo snel vol.

Een verkeerde handeling of woord en BOEM. Ontploffing tussen mij en jou. Boos, eens roepen en huilen langs beide kanten. Om daarna altijd goed te maken, sorry te zeggen tegen jou. Dat mama niet wilde roepen maar dat de emoties er opeens uit komen. Een waterval van woorden en handelingen waar mama even geen vat op had. Wanneer je dan zegt: sorry mama, ik zal het niet meer doen. Terwijl je niets verkeerd deed maar gewoon kleutergedrag vertoonde. Eens lekker nee zeggen wanneer je een andere boterham smeert, want hij wilde toch liever die eerste boterham die je smeerde maar die hij eerst weigerde (deze zin is nog niet half zo ingewikkeld als de situatie!)

mama en kind

Morgen een nieuwe dag

Na zo’n ontploffing houd ik me steeds voor: Morgen een nieuwe dag. Morgen een nieuwe kans. Een supermama ben ik niet. Niet perfect maar juist goed genoeg. Je draagt nette kleren wanneer we buiten komen maar een hele dag rondlopen in je pyjama is ook oké. Eten is ook altijd een gevecht maar wanneer je dan kiest om rijst met wortels te willen i.p.v. frietjes dan denk ik: toch iets goed gedaan.

Misschien moet ik me wat vaker een schouderklopje geven? Want eigenlijk doen we het nog zo slecht niet. Je ziet je zusje doodgraag!! Gelukkig is zij niet van porselein. Je wilt al zoveel met haar doen maar ze is nog zo klein. Als ze huilt, kom je me snel halen of probeer je zelf borstvoeding te geven.  Je zegt spontaan van jezelf “dank u” en je wilt iedereen knuffelen. Toen je onlangs een kusje kreeg van een meisje en daar niet akkoord mee was zei je snel: nee gewoon zwaaien! Je drukt je al zo goed uit. Je praat me onder tafel.  Dat heb je geërfd van je papa. Een handige eigenschap voor jou maar enorm vermoeiend voor mama. Maar toch kan en wil ik niets aan je missen. Niet je bezorgdheid om anderen, je opmerkzaamheid van de dingen om je heen, je knuffels en kusjes, maar ook niet je drukte, te taalvaardigheid of je eigenwijsheid ook al is dit soms vermoeiend.

Plopsaland

Morgen vind ik misschien je handleiding maar tot dan is gewoon mama zijn ook goed genoeg. Jij hebt geen super mama nodig, jij hebt gewoon mij nodig. In al mijn zottigheid, huilbuien en knuffels….

Morgen is een nieuwe dag. Morgen is een nieuwe kans.

 

Kus kus van deze dinosaurus

2 gedachten over “Ik voel mij een slechte moeder!”

  1. Ps : je bent helemaal geen slechte moeder!! Je doet het supergoed. Bedenk dat wat jij meemaakt elke moeder meemaakt : boos worden op het verkeerde moment op een verkeerde manier (vaak overdreven ten opzichte van de situatie) …. ook ik heb zulke dingen meegemaakt. En ook papa.
    Hieruit blijkt alleen maar dat je juist heel begaan bent met de opvoeding van je kind. Anders zou je je er niets van aantrekken dat je reactie fout zou zijn. Het is zoals je zelf zegt : je hoeft geen supermama te zijn maar goed genoeg voor jouw kind. En dat ben je!!
    Kus kus van de bonnie dinosaurus

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.