Ik heb mijn kind laten verbranden #schuldgevoel

Zo vaak probeer je oplossingen te zoeken zodat je kind mee veilig in de keuken kan. We hebben een leertoren gemaakt waar hij kan opstaan zodat hij al niet in de wegloopt tijdens het koken. Ook gaat dinopapa altijd met dinopeuter eerst naar de kippen voor we de keuken afsluiten wanneer ik begin te koken. Maar deze keer liep het mis en kregen we beiden een mega schuldgevoel want we hebben dinopeuter zich laten verbranden.

verbrand
                                                    Wazige foto van het ongeluk

Hete pikante saus

Ik kook altijd redelijk gekruid maar de laatste tijd is dinopeuter een kieskeurige eter dus besloot ik deze keer de saus apart te bereiden om daarna verschillende kommetjes te vullen met de saus zodat hij kon proeven en wij zelf konden beslissen hoeveel saus we wilden. Ook dinoneefje was er en wisten we niet zeker of hij die saus kon verdragen.

Normaal gaat dinopapa dus met dinopeuter eerst naar de kippen voor ik begin te koken maar door omstandigheden waren ze langer buiten dan normaal en was ik al begonnen. Ik besloot de saus uit te gieten in kommetjes die op de rand van mijn keukenblad stonden omdat ik een kleine, onhandige keuken heb die eigenlijk geen echt werkvlak heeft. Ook ging ik de sauspot al even uitspoelen omdat het met tomatensaus was gemaakt. Het volgende moment zit nog altijd in mijn hoofd alsof er een slowmotion film wordt afgespeeld.

water
Eerst water en de rest komt later

Eerst water en de rest komt later!

Dinopeuter loopt binnen en ziet de sauspotjes staan. Hij loopt ernaartoe en steekt zijn vingers in de sauspotjes. Van het schrikken trekt hij die sauspotjes op de grond, recht op hem. Een geschreeuw van de pijn vult heel de keuken. Ik schreeuw naar dinopapa: Pak hem vast en gooi hem in de douche! Ondertussen pak ik zijn neefje vast en we lopen met 4 naar boven. Dinopeuter haat de douche, dus naast wenen van de pijn, weent hij ook nog eens van schrik voor de douche. Zijn neefje die zijn grote neef doodgraag ziet begint mee te wenen van de paniek.

Ondertussen doen we zijn kledij uit zodat hij volledig naakt kan afgespoeld worden. Ik neem ondertussen dinoneefje terug mee naar beneden zodat iedereen terug rustig kan worden. Dinoneefje in de stoel met wat eten en hij komt tot rust. Boven hoor ik al geen geschreeuw meer en breng hen snel de flamazine die in de koelkast ligt. Dinopeuter die gelukkig al terug rustig is, is boos op papa omdat zijn sandalen nat zijn. Ja, teken dat het oké is met hem. In de keuken kuis ik de sporen weg van het ongeluk en probeer rustig te worden.

 

Nazorg bij verbranden

Eetlust is helemaal verdwenen en dinopeuter weigert ons los te laten. Voor het slapen gaan checken we hem nog eens helemaal. Naast wat roodheid is er op 1 vinger een klein blaasje ontstaan. Dus smeren we hem nog eens goed in en besluiten als het morgen niet weg is eventjes bij de dokter langs te gaan. Gelukkig is in de ochtend alles verdwenen en smeren we hem voor de laatste keer in. We hebben het avontuur overleefd.

Wij gaan onze keuken verbouwen en het wordt waarschijnlijk een open keuken maar we gaan toch kijken of we een systeem vinden dat we deze kunnen afsluiten want dit wil je als ouder niet weer meemaken. Dus onthoud: altijd eerst water en de rest kom later!

 

Hebben jullie als iets meegemaakt waar je als ouder daarna een enorm schuldgevoel aan hebt overgehouden?

 

Kus Kus van deze dinosaurus!

Email this to someonePin on PinterestTweet about this on TwitterShare on Facebook

13 gedachten over “Ik heb mijn kind laten verbranden #schuldgevoel”

  1. Zelf kledij uitdoen mag enkel als je 100% zeker bent dat het niet tweedegraads of derdegraads is. Dit kan alles nog erger maken anders. Mag pas na lange tijd spoelen gebeuren. Best ook open knippen en niet zo gewoon uittrekken!

  2. Zo’n dingen zijn vreselijk en is niemands schuld. Gelukkig viel het allemaal mee ❤️

  3. Heftig! Maar geef jezelf niet de schuld. Het hoort er helaas bij. Jullie hebben goed gehandeld (alleen volgende keer met kleertjes en al onder de douche zetten hoor, om nog erger te voorkomen ;))
    Mijn oudste legde ooit van woede zijn hand op een gaspit, die net uit was 🙁
    Gelukkig door goed ingrijpen niks aan overgehouden.

  4. Gelukkig is alles goed afgelopen! Ik heb nog geen kinderen maar ik weet al wel dat je als ouder 100 ogen zou moeten hebben om je kind altijd in de gaten te kunnen houden! Het is gewoon een ongelukkig accidentje geweest ! Hopelijk is je schuldgevoel snel weg want je kan er niets aan doen.
    Grtjs
    Sofie

  5. Ongeluk zit in een klein hoekje en altijd heel vervelend. Gelukkig helen kinderhuidjes snel en goed

  6. Vreselijk lijkt me dat. Maar echt, jij kan er niets aan doen. Je doet het niet express he!!!

  7. Dat is natuurlijk heel erg schrikken, helaas zulke ongelukjes gebeuren dat kan iedereen overkomen x

  8. Oh wat een schrik! Het zijn ongelukjes die kunnen gebeuren, maar je hoopt natuurlijk dat het nooit gebeurd!

  9. Wat een schrik zeg, ik begrijp je schuldgevoel. Mij is het nooit overkomen gelukkig. Ik heb een ruim werkblad in de keuken en zet altijd alles helemaal naar achter zodat mijn kleuter er niet bij kan.

  10. Wat een schrik! Maar jullie hebben snel en goed gehandeld als ik het zo lees. Dit soort dingen gebeurt nu eenmaal soms, ook al doe je nog zo je best als ouder.

  11. Dat is schrikken! Overigens heel voorzichtig met uittrekken van kleren. Dat kan juist fout zijn. Een luier moet overigens wel uit. Daar blijft de warme vloeistof vaak in doorbranden

Geef een reactie